Pogrzeb katolicki, ujęcie śmierci, żałoba i pamięć o zmarłych.

Jeżeli umarliśmy razem z Chrystusem, wierzymy, że z Nim również żyć będziemy
(Rz 6, 8)

„Wieczne odpoczywanie
Jak chwila mija czas człowieka.
Czy po nim jakiś ślad zostanie,
czy tylko w kamień zamienione:
„Racz wieczne dać odpoczywanie”?

Świeca zziębnięte grzeje dłonie,
lecz serce ciepłym się nie stanie.
Nad grobem cicho wymodlone:
„Racz wieczne dać odpoczywanie”.

Wiem, że masz Panie tyle siły,
by, kiedy mój czas już nastanie,
odpuścić wszystkie moje winy
i wieczne dać odpoczywanie.”

Pogrzeb katolicki

Pogrzeb chrześcijański nie udziela zmarłemu ani sakramentu, ani sakramentaliów, ale jest obrzędem liturgicznym Kościoła. Pogrzeb chrześcijański wyraża wiarę w życie wieczne i zmartwychwstanie. Kościół w znakach pogrzebu chce ukazać swoją jedność z człowiekiem w drodze z ziemi do nieba. Wyprasza pomoc duchową zmarłemu, okazuje szacunek jego ciału, a żywym niesie pocieszenie. Gorąco zachęca się do modlitwy w intencji zmarłego, a zwłaszcza do pełnego uczestnictwa we Mszy św. pogrzebowej. Ważne jest by przystąpić do sakramentu pokuty i przyjąć Komunię św. w intencji zmarłego.Także po pogrzebie o zmarłym należy pamiętać, otaczając go modlitewna pamięcią

Teologiczne ujęcie śmierci

Pismo Święte przedstawia życie człowieka w dwóch fazach: tu na ziemi i w wieczności. Przejściem człowieka z obecnego życia do wieczności jest śmierć. Śmierć jest zjawiskiem, które dotyka każdego człowieka niezależnie od wieku czy stanu materialnego. Ukazuje, że człowiek jest znikomy, przemijający, posiadający swój kres, ponieważ jest ze swej natury istotą śmiertelną, a tylko Bóg istnieje wiecznie bez początku i końca.
Śmierć jest przejściem z czasu do wieczności, jest końcem ziemskiej wędrówki, potrzebnym po to, aby ujrzeć Boga.
Od początku chrześcijaństwa śmierć występowała w ścisłym połączeniu z perspektywą zmartwychwstania.Śmierć nie jest absolutnym końcem ludzkiego życia. Może być traktowana najwyżej jako kres jednego z jego etapów, na podobieństwo narodzin człowieka, będących zakończeniem życia płodowego, a zarazem – początkiem istnienia poza łonem matki. Raz zaistniałe życie człowieka nigdy nie zostanie unicestwione, chociaż podlega różnym przemianom

Żałoba i pamięć o zmarłych

Po pogrzebie rozpoczyna się dla rodziny czas żałoby, będący swoistego rodzaju wyrazem pamięci. Żałoby nie można uniknąć, można jedynie zagłuszyć uczucia, jakie jej towarzyszą. Żałoba to nazwa stanu psychicznego i kulturowego po utracie na zawsze bliskiej osoby. Czas żałoby jest czasem, w którym ludzie potrzebują innych ludzi, ważna jest wtedy sama obecność kogoś bliskiego. Żałoba po rodzicach trwa rok, po rodzeństwie pół roku, a po dziadkach trzy miesiące.
Żałoba po zmarłym przejawia się w różnego rodzaju modlitwach. Najdoskonalszą formę modlitwy za zmarłych stanowi Msza święta. Zachowywanie żałoby, odmawianie modlitwy w intencji zmarłego i zamawianie Mszy świętych to oznaki pamięci. Naszą pamięć o zmarłym wyraża także światło lampki nagrobnej, będące symbolem Jezusa, światła świata, które świeci także w ciemności, w ten sposób przypominając nam światło wieczne, które świeci wszystkim ufającym Chrystusowi.