Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

Czterdzieści dni po Niedzieli Zmartwychwstania Chrystusa Kościół katolicki świętuje uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Jest to pamiątka triumfalnego powrotu Pana Jezusa do nieba, skąd przyszedł na ziemię dla naszego zbawienia przyjmując naturę ludzką. 

Wniebowstąpienie to nie tylko dzień wielkiej radości dla nieba ale również dla całego rodzaju ludzkiego. Oto Pan Jezus wstąpił do nieba nie sam, ale zabrał ze sobą wszystkie dusze świętych. Ten dzień jest tym radośniejszy, że Chrystus powrócił do swojego Ojca wraz z naturą ludzką, w której walczył na ziemi i zwyciężył. Przyoblekł się w nią dla naszego zbawienia, kiedy począł się z Ducha Świętego w łonie Maryi Dziewicy. Teraz jako Bóg – Człowiek po pokonaniu śmierci w tajemnicy zmartwychwstania i w tej naturze odbiera dodatkową chwałę. Wniebowstąpienie to więc nie tylko osobisty triumf Chrystusa, ale także nasze zwycięstwo, najwyższa chwała naszej ludzkiej natury. Kiedy wyznajemy wiarę podczas Mszy św., odmawiamy wtedy takie słowa: ” Wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca”. Dla nas oznacza to, że zostaliśmy wyniesieni ponad wszystkie stworzenia, nawet ponad aniołów. W uwielbionej naturze Jezusa Chrystusa chwałę odbiera nie tylko człowiek, ale również całe stworzenie.

źródło: www.niedziela.pl

WNIEBOWSTĄPIENIE 

Moja dusza śpiewa,
bo bliska już jest tego momentu
i choć pracy przede mną tak wiele,
ja czuję Boga głęboko w mym sercu
i wiem, że nadejdzie ten moment, najwspanialszy,
gdy moje ciało rozproszy się
w najcudowniejszym, najwyższym Jestestwie,
gdy moje Serce rozniesie całe Niebo,
gdy moja Dusza rozpali całą Ziemię
i pomknie do Najukochańszego,
który Miłością rozogniony przyjmie mnie do siebie.
I cały Wszechświat wtedy zadudni
i w nim rozprysną się
moje nadzieje, moje pragnienia,
moje dążenia, wszystkie moje przywiązania
i zamilknie na moment cisza.
Niebo otworzy swój błękit,
gwiazdy zaświecą w dzień,
Księżyc połączy się ze Słońcem.
Boże, ta chwila na którą tak cierpliwie czekasz
z każdym człowiekiem, jest tym dla czego warto żyć
i przechodzić tysiące wcieleń.
Niechaj się dzieje, niechaj rozkwita człowiek
by na koniec zachwycić swym dojrzałym pięknem
i przecudnym zapachem.
Niechaj rozkwita człowiek by rozsiewać swe nasiona
w twym boskim ogrodzie, po całym kosmosie.

źródło:www.warsztaty-obfitosci.pl